Antes que fuera mi casa, esta casa tuvo una gran familia. Se siente fría, vacía, vaga. En el oído escucho crecer su hueco. De otros fue la palabra que habitaba estas paredes, la mía se adormece por los rincones en penumbra. En realidad hay un silencio transparente. Como un amor remoto, un gozo, que ahora sin sed, aparece al abrir los armarios. Es curioso, tiene muchos armarios, a veces dos en cada habitación y son cuatro. Me gusta el fuego extinto de esta casa. Esta sonoridad humana, oscura. Ese coro de otros impregnado me hace tener una vivencia de un antiguo paraíso. Habitar es también rehacer la inteligencia en cuerpo muerto.
COMENCEM TEMPORADA AMB EL DONATIU / EMPEZAMOS TEMPORADA CON EL DONATIVO:
ESCRIBIR MICRORRELATO, DE GINÉS S. CUTILLAS
-
Arrenca la 15ena temporada de La Microbiblioteca i de la manera que més ens
agrada, amb donatius o exemplars dedicats dels autors i autores.
Desp...
Hace 1 día.






















